Zet je gedachten uit en kom bij mij, je hoofd op mijn borst en luister mee.
Luister naar de stilte en ga mee in mijn dromen.
Droom met mij en samen zullen we de wereld overheersen.
Overheers met mij en de wereld zal aan onze voeten liggen.
Luister, droom, overheers, leef en geniet!

Lotte.

Jij bent mijn eb in tijden van vloed.
De zon in mijn regen

Je bent de korst op mijn wond
het pus van mijn genezen.

Jij bent het ritme van mijn muziek
de tekst van een ongeschreven lied.

Jij bent de drug die mijn verslaving voert
de heroine die door mijn aderen stroomt.

Jij bent de boom die mij schaduw geeft
het mooiste blad tussen de gevallen bladeren.

Jij bent de stem van mijn universum
de Xena in mijn fantasie.

Jij bent de lucht waar ik mijn longen mee vul
de grote boodschap na een kruidige maaltijd.

And i love you

The world is mine.
So I take a position and reach forward.
As I lean over the edge of my ability
I decide to jump.
I scream,
complete world domination!

*pling*

Het alom bekende geluid van een berichtje op de populairste homo profielen site van Nederland.
"Je rookte zeker ook aan je gras toen je bezig was met je teksten op je profiel?"
Wauw, die heeft lef dacht ik bij mezelf en gevat als ik ben stuur ik haar een bericht terug.
"Jij hebt zeker bijdehandjes gegeten vandaag?"
Ik weet niet wat het is maar ik hou er gewoon van als vrouwen me een beetje uitdagen.
Natuurlijk is het ook leuk als iemand een berichtje stuurt met "Hoi, jij bent mooi!" maar na 50 keer gaat dat toch wel vervelen, zeker als de persoon die het stuurt zelf nou niet bepaald aantrekkelijk is te noemen.

Na vele berichten heen en weer besluiten we elkaar ook maar eens op msn toe te voegen en toen het daar ook bleek te klikken besloten we nummers uit te wisselen.
Weken van intensief contact op msn en via de sms gingen voorbij, nog steeds klikte het en dus trok ik de stoute schoenen maar weer eens aan. "
Heb je misschien zin om uit te testen of het in het echt ook klikt? "
Dat kon de mooie vrouw natuurlijk niet afslaan.

" Dames en heren, jongens en meisjes en alles daar tussen in over enkele ogenblikken naderen wij station Amsterdam Centraal dus geef nog even snel je nummer aan die leuke persoon naast of tegenover je en stort je daarna lekker in het nachtleven van onze prachtige hoofdstad."
Gevoel voor humor had meneer de conducteur naar mijn mening in ieder geval wel.

Trots kijk ik op mijn horloge, 19:50, ik ben zowaar veertig minuten te vroeg nu maar hopen dat mijn date ook op tijd is want te laat komen op een 1e date is natuurlijk een no go.
Nog even snel een bagel naar binnen werken, sigaretten kopen en vervolgens op het toilet DE checklist doorlopen.
Haar – check, kleding – check, make -up -check, geur – check en als laatste maar zeker niet de minste, geur/gebit – CHECK, ik ben er bijna helemaal klaar voor.
Tien voor half negen alweer, snel bel ik nog even een vriendin.
" Ik heb zometeen een date en tot nu toe is ze echt heel erg leuk maar mocht ze enorm tegenvallen wil jij me dan redden als ik je sms?"
Hoewel het heel erg fout van mij is om dit te regelen ging de geweldige vrijgezellige vriendin akkoord.

*triltriltril*
Want ja een telefoon hoort op stil te staan tijdens een date.

"Ja, hoi, met mij, ik ben iets later want ik moest mijn poes nog even eten geven, tot zo."
" Lekkere 1e indruk hoor op de eerste date te laat komen, haha, ik sta buiten voor de Ako een sigaret te roken, tot zo."
Wat is dat toch met lesbische vrouwen en hun poes?
Terwijl ik mijn sigaret sta te roken zie ik een vrouw aankomen lopen die ik herken van foto’s, ze kijkt me recht in mijn gezicht aan, gooit haar mooiste lach op en zwaait.
Wauw, wat een prachtige vrouw, dat maakt in ieder geval het te laat komen goed.

Het is al donker maar de avond is mooi en helder, de sterren fonkelen en het maanlicht weerkaatst op het water.
De romanticus in mij zegt dat we hier van moeten genieten, genieten van het gene dat ons gegeven is door de natuur.
Al kletsend lopen we naar de steiger tegenover het station, gelukkig is het al avond en zit de steiger niet bomvol met toeristen die zin hebben in een rondvaart door Amsterdam.
Nadat we een mooi plekje hebben uitgekozen tover ik een fles rosxe9, een kurkentrekker en plastic bekertjes uit mijn tas.
Na een iets wat verbaasde blik van de mooie vrouw leg ik uit dat ik graag goed voorbereid op pad ga.

Als je date moet je het natuurlijk wel goed doen.

We genieten van de rosxe9 en ik probeer haar te laten zien hoe de sterren een steelpan vormen als je de juiste lijntjes in gedachten trekt.
Waarom weet ik niet maar blijkbaar was dit voor de mooie vrouw aanleiding om over haar poes te beginnen.
En nee niet zomaar over hoe lang ze de poes al heeft en de naam van haar poes, nee ik krijg het hele levensverhaal van haar poes te horen.
Ze drinkt uit de wc, twee keer per dag zit ze op de kast en durft ze niet naar beneden, kortharig, altijd krols, ze heeft alle pootjes al een keer gebroken, ze heeft al 4 keer kittens gehad, 23 in totaal en vervolgens dreunde ze alle namen van de kittens op.
Mijn gedachten kunnen niet anders dan afdwalen en ik bedenk me dat ik 5 poesjes met dezelfde namen heb gehad.
Drie keer heb ik geprobeerd het gesprek een andere wending gegeven, de rosxe9 laat ik me goed smaken en na anderhalf uur gejank over poezen en katten aangehoord te hebben verstuur ik snel een smsje.

*triltriltril*

"Hey, weetje, ik heb jeuk aan mijn grote teen."
-"WAT! Heb je haar betrapt met een ander? Gaat het? Ik kom er nu aan!"

Donker.

Jouw hand in de mijne
Je stem die spreekt
En mij vertelt
Dat het goed komt

Licht.

Ik ontwaak en jij
Jij ligt nog steeds naast mij
Je ogen gesloten, half wakker
En ik kijk
Ik kijk naar jou, naar de zon
Die jouw gezicht voorzichtig streelt

Je bent mooi.

Je kijkt me aan, je stem spreekt zacht
"goedemorgen lief"
De duisternis van de nacht heeft
plaatsgemaakt voor een nieuwe dag
ik weet het nu zeker
alles komt goed.

Omdat mijn woorden niet altijd even goed overkomen.
Omdat jij mij niet altijd begrijpt.
Omdat ik niet altijd even duidelijk ben.
Omdat jij en ik geen wij meer zijn.

De dag dat ik jou ontmoette
is de dag dat ik mijn vrijheid kreeg
waar ik zo naar verlangde.
met jou de vrije wereld tegemoet.

Te veel vrijheid ga je aan kapot
is wat mijn moeder zei
toen ik het vertelde over ons.
Verontwaardigd loop ik naar buiten
daar waar jij op me wacht.

Hand in hand over het strand
dromend over onze toekomst
wetend dat net als de golven
ook dit tot een einde komt.

Vrijen in het gras
tot de duisternis valt
en jij terug moet
terug naar je andere vriendin.

Jij gaf me de vrijheid
toen ik het zo hard nodig had
om even niet gebonden te zijn
aan de regels van de maatschappij.

Maar zoals altijd
heeft moeders gelijk en
verlang ik terug naar
een leven met regels.

Aan alle goede dingen
komt een eind
zo ook
aan ons.

Een boek vol foto’s
van onze gelukkige tijd samen.
De ruzie’s verdrongen naar
de kamers van mijn afgesloten gedachten.

De asbak kapot op mijn kuit.
Mijn hart gebroken op jouw bed.
Ik ben eroverheen
maar soms
soms doet het nog pijn.

Ze weet niet dat ik van haar hou,dat ik geniet wanneer ze in mij zit, dat ik niet kan wachten om haar uit te pakken wanneer ik haar bij me heb, dat ik niets liever wil dan haar naar mijn mond brengen en dat ik geniet van het gevoel dat ze mij geeft. Ze geeft me het gevoel dat ik grappig ben ( wat natuurlijk ook zo is ), ze zet me aan het denken, ze kalmeert me, zij doet mij boven mijzelf uitstijgen.

Ik heb een keer gepicknickt op de zon.

Dat gevoel heb ik als ik met haar ben.
Alsof we op een plek zijn die alleen voor ons geschapen is, alsof we een moment hebben die niemand anders ooit mee zal maken, alsof elke keer dat ik haar voel we een picknick op de zon hebben.

Ooit, in een tijdperk nog niet zo lang geleden hadden we een geheime affaire.

Dan haalde ik haar op en nam ik haar mee.
Dan gingen we samen naar het strand, het park, mijn kamer, Amsterdam, Utrecht en naar feestjes.
Ze was eigenlijk altijd wel bij mij.
Het was een mooie tijd tot mijn moeder achter onze relatie kwam.

Ik zag, proefde, voelde en genoot steeds minder van haar.

Onze momenten samen werden steeds zeldzamer maar de momenten die we nog hadden waren godse mooi en hilarisch.
Ik heb geen moment spijt van de dag dat ik haar leerde kennen, dat het meisje op wie ik stiekem verliefd haar mee nam naar het park waar we samen van haar genoten.
Ik schaam me er niet voor dat ik haar gelijk zo leuk vond dat ik letterlijk in mijn broek plastte van het lachen of dat ik met haar in mijn hand op een schaap ging rijden.

En zo hadden we onze mooie en minder mooie momenten samen.

Samen naar de hoeren gaan en uitgescholden worden door een hoer, de hele dag seksshops bezocht, warme zomernachten lange geile seks gehad, zij was erbij.
Hoe ik dacht dat ik dood ging waarop we samen naar het ziekenhuis gingen rennen en er vervolgens weer kotsend uitrende uit angst dat mijn mamalief erachter zou komen, heftige ruzie’s met mijn liefde van dat moment, ze bleef erbij.

Ik ben van haar gaan houden maar de tijd is gekomen om afscheid te nemen, afscheid van haar een onze momenten, afscheid van onze picknicks.

Het is tijd om serieus te worden en dat kan niet met haar.
Zolang ik met haar ben word ik niet serieus genomen, zolang ik met haar ben mag ik mijn droom niet waarmaken.
Ik ben wakker geworden en ga mijn droom leven zonder haar in plaats van te dromen van een droom met haar.

ik moet er nu echt aan geloven
want onze liefde is afgelopen
ik ben nu echt gestopt met hopen
heb eindelijk voor mezelf gekozen
(Yes-R – Uit elkaar)

Misschien zien we elkaar ooit in de toekomst tijdens een mooie picknick nog eens terug en beleven we weer een mooi moment.
Maar voor nu druk ik haar met een grote glimlach op mijn gezicht uit en gooi de asbak met jointjes leeg.

Ik wilde zijn zoals jij ooit was.
Je bent nu zoals je me had beloofd nooit te zullen worden.

Maar ik wacht.
Ik wacht zoals ik altijd op je heb gewacht.

Hoe de dagen en nachten zonder jou nauwelijks voorbij gingen.
Ik wachtte, bij je scooter en op je werk, maar je kwam niet.
Maar ik bleef wachten en zoals beloofd kwam je terug.

Je bent nu weer weg.
Geen beloftes.
Ik wacht niet.
Ik wacht niet op jou.
Ik wacht op hoe je ooit was, wetend dat je nooit meer terugkomt.

Ik wil je niet meer zien.
Misschien als je weer bent wie je ooit was.
Misschien dan, wie weet.

Maar tot die tijd probeer ik te zijn zoals jij ooit was.
En ik hoop dat jij dan net zo naar mij kijkt als ik vroeger naar jou.
Dat je dan terug komt en het weer kan zijn zoals het was.

Niet huilen schat.
Ik red me er toch altijd uit? ( mama)

Ja ze weet zich er elke keer weer uit te redden.
Na elke klap staat ze weer op.
In mijn hart weet ik dat er ook een keer een finale klap komt, die ene keer dat ze niet op zal staan.

De angst om haar te verliezen wordt met elke klap groter.
De angst om wakker gemaakt te worden met de woorden "mama is vanochtend opgenomen" weerhoudt mij van slapen.
De angst om het allemaal weer te zien gebeuren doet mij vluchten, ver weg van haar.

Mama houdt van mij, ik weet dat het zo is, ookal laat ze het niet altijd blijken.
Ik zie het aan haar ogen als ik naar mijn werk ga, dan kijkt ze alsof ik zoveel beter kan in plaats van werken voor een hongerloon.
Ik hoor het aan haar stem als ze me zegt dat ze het zal moeten accepteren dat ik de landmacht in wil.
Dan hoor ik dat ze net zo bang is mij te verliezen als dat ik bang ben dat ik haar op een dag zal verliezen.

Ik kan nog lang niet weg, je weet nog niet eens hoe je de ramen moet lappen. (mama)

Liefde waar niemand van opkijkt.
Mijn neefje van vijf maakt op het moment zijn eerste verliefdheid mee. Een zus die in verwachting is van een zogenaamde liefdesbaby. Ouders die al vierendertig jaar getrouwd zijn. Mijn broer die zes jaar getrouwd is en twee kinderen heeft. Twee dementerende bejaarden die verliefd, lachend, stralend en hand in hand over het terrein van het verzorgingstehuis lopen. Een klein meisje dat op het schoolplein een jongetje achterna rent en wanneer ze hem te pakken heeft hem snel een kus op z’n wang geeft.

Opgemerkte liefde.

Twee jongens, vijf maanden gemaild, vier afspraakjes en beiden stapelverliefd. Hand in hand, lachend en stralend van verliefdheid lopen zij door het centrum. Dezelfde liefde die tussen man en vrouw onopgemerkt blijft voor het grote publiek, wordt bij deze twee jongens wel opgemerkt. Starende voorbijgangers, voorbijgangers bij wie het lijkt alsof ze hun nek verrekken wanneer ze deze jongens voorbij zien lopen, scheldpartijen en soms zelfs geweld. Simpelweg omdat ze bang zijn voor het onbekende, niet de moeite willen nemen om het onbekende bekend te maken.

Soms erger ik me er mateloos aan als ik met mijn vriendin van dat moment midden op straat loop en we worden nagestaard alsof we een of andere circusattractie zijn. Zo ook wanneer ik door de stad loop en ik zie dat twee jongens hand in hand lopen en iedereen ze nakijkt alsof ze dat nog nooit gezien hebben. Misschien zelfs er nooit van gehoord hebben dat twee mannen ook op een seksuele manier van elkaar kunnen houden. De twee jongens lopen voorbij een groep opgeschoten jongeren, de groep gaat vanaf een afstandje staan schelden en bedreigen, aarzelend laten de twee jongens elkaar los.

Twee meisjes die samen in het openbaar hun liefde uiten en dan heb ik het niet over uitgebreid zoenen op straat maar gewoon het kleffe hand in hand lopen. Niets aan de hand, niemand die er negatief over doet; hooguit een paar meisjes die gaan wijzen, een oude dame op het station die keihard bah roept wanneer
jij je vriendin gedag zoent. En dan heb je natuurlijk nog onze geliefde medemens ‘de man’. Reacties als: "Dames, mag ik in het midden lopen?" of "Als jullie je samen eens vervelen mogen jullie mij wel bellen hoor!" zijn aan de orde van de dag. Over het algemeen in ieder geval geen echt negatieve reacties.

Soms betrap ik mijzelf ook op het feit dat ik homostellen na kijk.

En waarschijnlijk kijk ik dan ook langer naar hen dan wanneer ik naar het gemiddelde heterostel kijk. Het is nu eenmaal gewoon zo dat er minder homostellen ‘in het wild’ rondlopen dan heterostellen. Stiekem ben ik dan trots dat deze stellen zich laten zien aan de wereld, want hoe meer we onszelf vertonen, hoe minder we gezien worden als een circusattractie.

Alsnog blijft het aan me knagen dat we onderscheid maken in liefde; de niet opvallende liefde (heteroliefde) en de opvallende liefde (homoliefde). Waarom kan liefde niet gewoon liefde zijn? Liefde gaat er toch om dat de verschillen wegvallen en dat je van elkaar houdt?

Maakt het dan werkelijk iets uit of het vrouwenliefde, mannenliefde of heteroliefde is?

Als we nu eens met zx92n allen alleen naar die liefde tussen de personen kijken en niet naar de personen zelf, dan voorkomen we een hele hoop nare en ongemakkelijke situaties.